Dworzec PKP Poznań Główny (Stary) Подтвержденно

Poznań Główny – dworzec kolejowy w Polsce sklasyfikowany przez PKP w kategorii A. Położony w centrum Poznania, przy ul. Dworcowej, na terenie pomiędzy ulicami: Zachodnią, Głogowską, Mostem Dworcowym, Przemysłową i Spichrzową (dawniej również ul. Składową na terenie tzw. Wolnych Torów).
Stary budynek dworca

Projekt budynku opracowano w 1870, a jego realizacja trwała od 1874 do 16 listopada 1879 (prace związane z wykończeniem prowadzono do 1906). Powstał na osi szerokiej ulicy dojazdowej (obecna ul. Dworcowa) z kaponiery kolejowej (obecnie Rondo Kaponiera). Składał się z północnego skrzydła frontowego z centralnie usytuowanym holem oraz zespołu przylegających od południa skrzydeł zgrupowanych przy dwu dziedzińcach wewnętrznych. Elewacje obłożone były czerwoną cegłą licówką.

Budynek stanowi typ dworca przejazdowego – usytuowany jest centralnie w stosunku do torów z peronami umieszczonymi wzdłuż wschodniej (w kolejności od budynku perony 1 z 1a, 2 z 2a i 3) i zachodniej elewacji budynku (w kolejności peron 4 z 4a i 4b, 5, 6 i 7). Połączony jest z peronami przejściem podziemnym.

Remont dworca przeprowadzono w 1929 przed Powszechną Wystawą Krajową[4]. Podczas okupacji niemieckiej w latach 1939-1945 ze względów strategicznych wybudowano południową obwodnicę[c] dworca Poznań Główny (Górczyn-Dębiec-Starołęka-Franowo-Swarzędz). W tym samym czasie w ramach ochrony przeciwlotniczej zbudowano serię schronów przeciwlotniczych wzdłuż ul. Dworcowej. 9 kwietnia 1944 dworzec został zbombardowany przez aliantów, w wyniku czego zginęło 47 Polaków oraz 35 cywilnych Niemców (straty wśród osób ze służb mundurowych nie zostały ujawnione). Ponowne bombardowania miały miejsce 29 maja 1944 oraz w czasie bitwy o Poznań w 1945.

Po zakończeniu wojny dworzec odbudowano w latach 1946-1949. Największemu przeobrażeniu uległa fasada budynku, która uzyskała cechy klasycystyczne. W latach 1945-1950 funkcjonował tu najistotniejszy strategicznie punkt przeładunkowy repatriantów z kresów wschodnich podążających na zachód. Z uwagi na położenie węzła poznańskiego stacja Poznań Główny stanowiła centralny punkt etapowy podczas powojennych migracji ludności polskiej ze wschodu na Ziemie Odzyskane, jak również istotny punkt ekspedycji wysiedlanych z Polski Niemców. Repatrianci polscy przetrzymywani byli tutaj nierzadko wiele dni w bardzo złych warunkach bytowych, określanych nawet jako urągające elementarnym wymaganiom opieki. W okresie 29.2.1945-31.12.1946 przyjęto tu 109.618 wagonów przesiedleńczych, które przywiozły ze wschodu 1.198.648 osób i 336.070 sztuk inwentarza. Punkt etapowy działał tu także dla reemigrantów z zachodu, przyjeżdżających zarówno koleją, jak również specjalnymi transportami samochodowymi, a później dla Ukraińców przemieszczanych w ramach akcji „Wisła”.

Kolejna przebudowa miała miejsce w latach 1961-1976, w wyniku której obiekt uzyskał cechy modernistyczne. 15 listopada 1986 zakończono sprzedaż biletów peronowych.

25 listopada 2006 w holu dworca Ryszard Kapuściński odsłonił tablicę pamiątkową poświęconą podróżnikowi Kazimierzowi Nowakowi, który pokonał 40 tys. km pieszo i rowerem po Afryce.

Stary budynek dworca został zamknięty dla obsługi biletowej 25 października 2013, w dniu otwarcia galerii handlowej Poznań City Center przy nowym dworcu

  • Человек Dworzec PKP Poznań Główny (Stary)
  • Адрес Dworcowa 1; GPS-координаты: 52.402092570066,16.911708661377
Выбрать Макет Страницы
Позиция Шапки
Стиль Подменю